DiGiTaLNi KuVaR

Polu-profesionalni sistem za nelinearnu montažu (NLE) se obično sastoji od: Računara; RGB monitora (monitor koji se spaja sa računarom); PAL Monitora (može da posluži i običan TV); Kamkordera (u ovakvim sistemima moguće je da postoji poseban uređaj koji će služiti za puštanje materijala dakle neki video player (rekorder) da se ne bi trošili mehanički delovi kamkordera kao i da nebi bilo stalnog spajanja i odspajanja uređaja ); Real Time kartice koje pored digitalnih imaju i analogne ulaze. Ove kartice pored običnog “hvatanja” video materijala mogu da puštaju obrađeni video materijal i to sve sa efektima, tranzicijama, dodatnim titlovima i obrađenim zvukom bez potrebe za “renderovanjem”, tj. rade u realnom vremenu; Eksterni uređaj za skladištenje podataka (obično je to Hard disk u tzv. “fioci” spojen preko USB2 interfejsa. Ovakav sistem je osetno skuplji od amaterskog sistema. Pored razlike u količini delova koja podiže i cenu sistema, glavni “krivac” za veću cenu ovog sistema je cena kompleta koji čini podsistem Real Time karta i softverski paket koji ide uz nju. Do 2000. godine računari bez ovakve kartice skoro da i nisu bili u mogućnosti da rade sa “živim”videom. Posle 2000. godine računari su znatno povećali svoje performanse i postaju sposobni i za tako zahtevne poslove kao što je obrada digitalnog videa. No, kako to već obično biva kad smo pomislili da nam specijalne kartice nisu ni potrebne pojavljuje se novi standard – HDV. HDV (High Definition Video) ili video visoke definicije koji opet zahteva najmoćnije računare pojačane sa (znam da već pogađate) novim karticama koje omogućavaju rad u realnom vremenu. Elem, proizvođači kartica često prilagode svoj hardver samo nekim (ili čak samo jednom) softverskom paketu za montažu. Ovaj sistem može da odradi skoro sve poslove koji se pred njega postave. Razlika u odnosu na profesionalne sisteme uglavnom se svodi na komfor u radu i fizički prostor na diskovima koji postoji u sistemu.